Po myjni bezdotykowej oczekujemy przede wszystkim sprawnego działania i dobrych, wyraźnie widocznych tegoż działania efektów. Tymczasem zdarzają się sytuacje, w których po zakończeniu całego mycia samochód wygląda jak efekt pracy szalonego impresjonisty pozbawionego daru odróżniania kolorów – zastały brud (bądź co gorsza jego zaschnięte strumienie), plamy nabłyszczacza (czasem nawet złuszczające się) i wosku, a co gorsza – tajemnicze, ale niepokojące obszary wyglądające na „nadgryzione” bądź uszkodzone. Oczywiście, część tego może być winą myjącego (wynikająca z braku doświadczenia lub  z nadmiernej i bezsensownej oszczędności [by nie powiedzieć - skąpstwa]), niemniej jednak w większości wypadków wina leży po stronie właścicieli myjni.

Po pierwsze – kiepskie efekty mogą być efektem nadmiernych oszczędności właścicieli. Niskiej jakości (bądź używany – w złym stanie technicznym) sprzęt – który na przykład niedostatecznie podgrzewa wodę bądź nie posiada systemów jej oczyszczania oraz zmiękczania (w tym urządzenia do odwróconej osmozy – które wytrąca z wody zanieczyszczenia i zbędne elementy mineralne – tutaj uwaga do właścicieli i potencjalnych właścicieli: urządzenie takie jest drogie, ale efekty są tego warte).

Fatalna jest oszczędność na środkach czyszczących, woskach i nabłyszczaczach: zarówno używanie produktów niewiadomego pochodzenia (bądź tak zwanego „pan Ździchu załatwi”) – przy czym nie chodzi tu o produkty mniej renomowanych, ale rzetelnych firm, tylko wszelkiego rodzaju podróbki czy nawet środki przeznaczone do innego typu urządzeń (na przykład proszki do prania, wszelkiego rodzaju granulaty czyszczące itd.) – w ekstremalnych wypadkach prowadzić to może do uszkodzenia lakieru, elementów wykonanych z chromu bądź aluminium oraz samych maszyn czyszczących. Niektórzy właściciele zmieniają również ustawienia dozowników urządzeń, by wydawały i mieszały z wodą mniejsze ilości detergentów… Jest to zresztą oszczędność pozorna i krótkoterminowa – niezadowolony z efektów klient raczej nie wróci już na taką myjnię, a w przypadku bardziej zawziętych i mściwych osób może również z dużym powodzeniem zaszkodzić jej opinii.

Bardzo frustrującą formą oszustwa jest zmiana przez właściciela myjni długości czasu, przez jaki działa urządzenie – „naturalną” niejako jednostką rozliczeniową wydaje się być minuta, niekiedy skraca się ją do 48 sekund (sposób taki stosuje się na ogół w urządzeniach, które wyświetlają pozostały klientowi czas bez podziału na sekundy) – przy intensywnym zajęciu czas wydaje się płynąć szybciej i większość ludzi nawet nie zauważa oszustwa.

Nie fair grają zresztą nie tylko właściciele urządzeń – sporo jest domorosłych mistrzów oszczędzania, którzy potrafią umyć cały samochód za 2-3 złote – nanosząc środek czyszczący, manualnie (szczotką bądź gąbką) usuwając zanieczyszczenia po czym spłukując wszystko wodą z dystrybutora… Znów mamy do czynienia z pozorną oszczędnością – i chodzi tu nie tyle o poświęcony czynności wysiłek, co o czas (w ciągu którego moglibyśmy zarobić więcej niż „zyskaliśmy”). Chodzą również pogłoski o istnieniu sposobów na „oszukanie” maszyny i umycie auta za darmo – sprawę ułatwia fakt braku bezpośredniego nadzoru, jednak systematyczna poprawa systemów zabezpieczających (kamery, czujniki etc.) czynią całą sprawę co najmniej ryzykowną.